Με την αναγνώριση και την αποδοχή έρχεται η αλλαγή

Τι σημαίνει αυτοεξάρτηση; Μπορεί να επιτευχθεί και πώς; Από ποιους δρόμους περνά; Μια ή και περισσότερες ματιές μέσα μας, καλεί να ρίξουμε η Ελένη Αϋφαντή, Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης (Life Coach)και εκπαιδευμένη στη Συστημική Ψυχιατρική και τη Διαχείριση Αρνητικών Καταστάσεων.

aytoektimisi

Η ειδικός θα βρεθεί την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου, στις 19:00, στο Ξενοδοχείο « Βυζαντινό» στην Πάτρα, καλεσμένη του βιβλιοπωλείου Discover Your Way πραγματοποιώντας σεμινάριο, μέσω του οποίου θα δώσει όλα τα εργαλεία που θα μας επιτρέψουν να βαδίσουμε με επιτυχία στον πρώτο και πολύ καθοριστικό από τους πέντε παραπάνω δρόμους, αυτόν της Αυτοεξάρτησης. Στον δρόμο, δηλαδή, της ανακάλυψης του εαυτούς μας και της αποδοχής της ευθύνης για την ίδια μας τη ζωή. Το σεμινάριο είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο του Χορχε Μπουκάι “Ο Δρόμος της Αυτοξεάρτησης”.

Λίγο πριν η Ελένη Αϋφαντή μιλά στο thebest.gr για την καθοριστική σχέση με τον εαυτό μας, την αποδοχή του και την ανάπτυξή του, που επηρεάζει τις σχέσεις μας και με τους άλλους.

Της Ελευθερίας Μακρυγένη

Εγώ, οι άλλοι, οι σχέσεις μεταξύ μας. Ένα τρίπτυχο που πάντα αποτελούσε πρόκληση κι έκρυβε δυσκολίες. Σε μια εποχή μεταβατική και όχι εύκολη πώς μπορούμε να βρούμε την ισορροπία;

“Ισορροπώντας μέσα μας, με γνώση και ενσυναίσθηση, με αποδοχή και αγάπη για τον εαυτό μας και τους άλλους”.

Τι είναι η αυτοεξάρτηση; Κάποιος ακούγοντάς το θα μπορούσε λανθασμένα να το εκλάβει από μια εγωιστική σκοπιά. Πώς επιτυγχάνεται;

“Αν εξαρτώμαι από οτιδήποτε έξω από μένα, τότε και η ευτυχία μου, η ισορροπία μου, τα πάντα εξαρτώνται από αυτό. Αν τώρα, οι συνθήκες αλλάξουν και αυτό το «κάτι» δεν υπάρχει πια, τότε, έχω την αίσθηση ότι όλα χάνονται, ο κόσμος μου καταρρέει. Αυτό το «κάτι» μπορεί να είναι υλικό, όπως τα χρήματα ή τα αποκτήματα, (σας παραπέμπω στις αυτοκτονίες λόγω οικονομικής καταστροφής) ή να είναι ένας δικός μας άνθρωπος ο οποίος άλλαξε, έφυγε, δεν είναι πια ο ίδιος τέλος πάντων. Τότε, έρχεται ο πόνος, πληγωνόμαστε.

Με την λέξη αυτοεξάρτηση δεν εννοούμε κάτι εγωιστικό. Το αντίθετο. Παροτρυνόμαστε να πάρουμε εμείς το τιμόνι της ζωής μας, την ευθύνη του εαυτού μας και να πορευτούμε στη ζωή με τον δικό μας μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο. Με τα λάθη μας, τις αποτυχίες μας και τις επιτυχίες μας, όλα αγκαλιασμένα”.

Πού θα επικεντρώσετε στο σεμινάριο;

“Φυσικά, στο να κατανοήσουμε ότι εμείς είμαστε δημιουργοί της ζωής μας, εμείς φέρουμε την ευθύνη για ότι μας συμβαίνει, επομένως, μπορούμε να επέμβουμε και να αλλάξουμε ότι πιστεύουμε ότι δεν μας οδηγεί σε μια ολοκληρωμένη ζωή”.

Η δόμηση των βασικών γνωρισμάτων της προσωπικότητάς μας γίνεται κατά κύριο λόγο από την οικογένεια μέχρι τα 6-7 χρόνια μας. Μπορούν βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και δυσλειτουργικές εν πολλοίς πεποιθήσεις να μεταλλαχθούν και να μας οδηγήσουν στον δικό μας δρόμο;

“Με την αναγνώριση και την αποδοχή, έρχεται η αλλαγή. Η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ, το πόσο αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα, εξαρτάται από το πόσο αποφασισμένοι είμαστε να επενδύσουμε σε μας. Η αδιαπραγμάτευτη απόφασή μας, θα μας δώσει την επιμονή και την πειθαρχία που χρειάζεται για να τα καταφέρουμε”.

Από την εμπειρία σας, (ατομικές συνεδρίες κλπ) τι αλλαγές παρατηρείτε στις συμπεριφορές και στην ψυχική υγεία τα τελευταία έξι χρόνια, όπου η οικονομική κρίση δυσκόλεψε την καθημερινότητα και αποκάλυψε πολλά κρυμμένα πράγματα που μπορεί να κάλυπτε ίσως το χρήμα;

“Η κατάσταση πριν από την κρίση όπως είπατε, λειτουργούσε σαν ένας θολωμένος παραμορφωτικός φακός. Θόλωσε την ματιά μας, την κρίση μας, το μυαλό μας, τη ζωή μας και ρίζωσε μέσα μας το φόβο της ανασφάλειας, της αδυναμίας και την πεποίθηση του αβοήθητου θύματος που ότι και να κάνει, τίποτα δεν θα αλλάξει στον κόσμο. Ο Γκάντι είπε: αν θες να αλλάξει ο κόσμος, άλλαξε τον εαυτό σου. Δεν έχω παρά να συμφωνήσω”.

Έχει αυξηθεί ο αριθμός των ανθρώπων που ζητούν βοήθεια; Ποια είναι η πιο συνηθισμένη δυσκολία; (κατάθλιψη κατι άλλο;)

“Καθώς η καθημερινότητα των περισσοτέρων δυσλειτουργεί, η ανάγκη για να πάρουμε βοήθεια μεγαλώνει ανάλογα. Οι δυσκολίες αφορούν θέματα οικονομικά, ανεργία, όπως και θέματα διαπροσωπικών σχέσεων. Όπως και νάχει όλα αυτά καταλήγουν με το να συρρικνωνόμαστε σαν προσωπικότητες, να κλεινόμαστε δηλαδή, όλο και πιο πολύ στο «καβούκι» μας και ο φόβος να είναι το βασικό μας συναίσθημα”.

To να συμβουλευτώ ψυχολόγο παραμένει ταμπού όπως κάποια χρόνια πριν;

“Όχι, σίγουρα δεν είναι πια, αλλά και να ήτανε, πιστεύω ότι η ανάγκη μας για βοήθεια είναι πλέον πολύ μεγαλύτερη από το όποιο ταμπού”.

 

Πηγή…

Leave a Reply

Your email address will not be published.